તું આજે પણ રડે છે ને?
પણ હું તારા દરેક આંસુ
આકાશમાંથી જોઈ લઉં છું…
તું જ્યારે મારી રમકડાંને સ્પર્શે છે,
ત્યારે મને લાગે છે
કે હું આજે પણ તારી બાજુમાં જ બેઠો છું.
તું જ્યારે મારું નામ લઈને ધીમે બોલે છે,
ત્યારે પવન બનીને
હું તારા ગાલને સ્પર્શી જાઉં છું.
મમ્મી,
હું ક્યાંય દૂર નથી ગયો…
હું તો તારા હૃદયમાં જ રહું છું.
તારી દરેક ધડકનમાં,
તારી દરેક પ્રાર્થનામાં,
તારી દરેક સ્મિત પાછળ
હું આજે પણ જીવતો જ છું.
મને ખબર છે,
મારા વગર તારા જન્મદિવસ ખાલી લાગે છે,
ઘર શાંત લાગે છે,
અને રાતો ઘણી લાંબી બની ગઈ છે.
પણ મમ્મી…
તું દુઃખમાં પોતાને ખોવી નહીં દેતી.
તું જ્યારે હસે છે ને,
ત્યારે અહીં સ્વર્ગમાં
હું પણ ખુશ થઈ જાઉં છું.
કારણ કે તારી સ્મિત
હંમેશા મારી સૌથી પ્રિય વસ્તુ હતી.
તું કહે છે ને
કે સમય અટકી ગયો છે?
પણ મમ્મી,
હું ઈચ્છું છું કે તું ફરી જીવવાનું શીખે.
મારા માટે નહીં રડતી રહેતી,
મારા માટે ફરી ખીલતી રહેતી.
હું આજે પણ એ જ આરવ છું—
તારો નાનકડો દીકરો,
જે તારી ગોદમાં માથું મૂકી સુતો હતો,
જે તને ચાંપીને “મમ્મી” બોલાવતો હતો.
અને જાણે છે?
એક દિવસ
જ્યારે તું ફરી મને મળશે,
ત્યારે હું ફરી દોડી આવીશ
એ જ નિર્દોષ સ્મિત લઈને…
અને કહીશ—
“મમ્મી,
તું તો દુનિયાની સૌથી વહાલી મમ્મી છે.”
ત્યાં સુધી,
મારા માટે મજબૂત રહેજે,
હસતી રહેજે,
અને યાદ રાખજે—
હું તારાથી ક્યારેય દૂર નથી.
— તારો આરવ ❤️
No comments:
Post a Comment