.
“પપ્પા…
આજે હું તમારી સાથે અહીં સુધી આવી છું,
લોકો મને જોઈને ઘણું બોલે છે…
પણ તમે તો જાણો છો ને,
હું કેમ આવી છું?”
ચિતા પાસે ઊભી કોમલ ધીમે બોલી —
“તમે જ તો શીખવ્યું હતું મને,
કે પ્રેમમાં ડર ન હોવો જોઈએ.
પછી આજે તમારી છેલ્લી સફરમાં
હું પાછળ કેવી રીતે રહી જાઉં પપ્પા?”
“લોકો કહે છે —
દીકરીએ અહીં ન આવવું જોઈએ…
પણ જ્યારે હું નાની હતી ને ડરી જતી હતી,
ત્યારે તો તમે જ કહતા —
‘મારી દીકરી સૌથી હિંમતવાળી છે.’
તો આજે એ હિંમત લઈને આવી છું…”
“મારું નામ કોમલ છે પપ્પા,
પણ આજે તમારો હાથ છોડવાનો નિર્ણય
ખૂબ મજબૂત બનાવવો પડ્યો…”
“યાદ છે?
હું ચાલતા શીખતી હતી ત્યારે
તમે મારી આંગળી પકડી હતી.
આજે છેલ્લી વાર
હું તમારી યાદોને પકડીને ઊભી છું…”
“પપ્પા…
બધાને લાગે છે કે હું રીત તોડી રહી છું,
પણ હું તો માત્ર સંબંધ નિભાવી રહી છું.
કારણ કે તમે મારા માટે
માત્ર પિતા નહોતા,
મારું આખું ઘર હતા…”
પવન ધીમે ધીમે વહેતો રહ્યો…
અને કોમલની આંખોમાંથી આંસુ સરક્યા…
“તમે હંમેશા કહતા હતા ને —
‘હું છું ત્યાં સુધી તને કંઈ નહીં થાય.’
પણ હવે તમે નથી…
તો આજે પહેલી વાર
મને સાચે મોટું થવું પડી રહ્યું છે પપ્પા…”
ચિતા સળગી રહી હતી…
પણ એ આગ કરતાં વધુ
એક દીકરીનું હૃદય બળી રહ્યું હતું…
અને અંદરથી એક અવાજ આવ્યો —
“મારી કોમલ દીકરી…
આજે તું ખરેખર બહુ મજબૂત બની ગઈ…”
No comments:
Post a Comment