_કોમલ_એક મજબૂત દીકરી

.

.

“પપ્પા…

આજે હું તમારી સાથે અહીં સુધી આવી છું,

લોકો મને જોઈને ઘણું બોલે છે…

પણ તમે તો જાણો છો ને,

હું કેમ આવી છું?”

ચિતા પાસે ઊભી કોમલ ધીમે બોલી —

“તમે જ તો શીખવ્યું હતું મને,

કે પ્રેમમાં ડર ન હોવો જોઈએ.

પછી આજે તમારી છેલ્લી સફરમાં

હું પાછળ કેવી રીતે રહી જાઉં પપ્પા?”

“લોકો કહે છે —

દીકરીએ અહીં ન આવવું જોઈએ…

પણ જ્યારે હું નાની હતી ને ડરી જતી હતી,

ત્યારે તો તમે જ કહતા —

‘મારી દીકરી સૌથી હિંમતવાળી છે.’

તો આજે એ હિંમત લઈને આવી છું…”

“મારું નામ કોમલ છે પપ્પા,

પણ આજે તમારો હાથ છોડવાનો નિર્ણય

ખૂબ મજબૂત બનાવવો પડ્યો…”

“યાદ છે?

હું ચાલતા શીખતી હતી ત્યારે

તમે મારી આંગળી પકડી હતી.

આજે છેલ્લી વાર

હું તમારી યાદોને પકડીને ઊભી છું…”

“પપ્પા…

બધાને લાગે છે કે હું રીત તોડી રહી છું,

પણ હું તો માત્ર સંબંધ નિભાવી રહી છું.

કારણ કે તમે મારા માટે

માત્ર પિતા નહોતા,

મારું આખું ઘર હતા…”

પવન ધીમે ધીમે વહેતો રહ્યો…

અને કોમલની આંખોમાંથી આંસુ સરક્યા…

“તમે હંમેશા કહતા હતા ને —

‘હું છું ત્યાં સુધી તને કંઈ નહીં થાય.’

પણ હવે તમે નથી…

તો આજે પહેલી વાર

મને સાચે મોટું થવું પડી રહ્યું છે પપ્પા…”

ચિતા સળગી રહી હતી…

પણ એ આગ કરતાં વધુ

એક દીકરીનું હૃદય બળી રહ્યું હતું…

અને અંદરથી એક અવાજ આવ્યો —

“મારી કોમલ દીકરી…

આજે તું ખરેખર બહુ મજબૂત બની ગઈ…”

_KOMAL_th stronger daughter

“Papa…

Today I walked beside you till the very end.

People are whispering, questioning me…

But you know why I came here, don’t you?”

“You were the one who taught me

that love should never fear society.

Then how could I stay behind

during your final journey, Papa?”

“People say —

‘A daughter should not be here.’

But whenever I was scared as a child,

you would smile and say,

‘My daughter is the bravest.’

So today, I came carrying that courage…”

“My name is Komal, Papa…

soft by name,

but today I had to make

the strongest decision of my life.”

“Do you remember?

When I was learning to walk,

you held my tiny finger so I would not fall.

And today, for the last time,

I am standing here holding onto your memories…”

“Papa…

Everyone thinks I am breaking traditions,

but I am only fulfilling a relationship.

Because for me,

you were never just my father…

you were my entire world.”

The wind moved silently…

and tears slipped from Komal’s eyes.

“You always used to say,

‘As long as I am here, nothing will happen to you.’

But now you are gone…

and for the first time in my life,

I am being forced to become strong without you, Papa…”

The funeral fire kept burning…

but more than the flames,

it was a daughter’s heart

that was turning to ashes.

And somewhere deep inside,

she could almost hear his voice —

“My Komal…

today, you truly became strong.”

...th Moon,

.

.

.

The moon too burns in silent pain,

Beneath the fierce and golden flame.

All day it hides, unseen, apart,

Carrying fire within its heart.

It gathers sunlight’s blazing glow,

In quiet wounds no eyes may know.

Then when the world is tired and still,

It climbs above the sleeping hill.

No longer fierce, no longer bright,

It turns its pain to silver light.

And softly pours on earth below,

A cooling, tender, peaceful glow.

What burned by day, by night it heals,

In moonlit hush the darkness feels.

A lesson whispered from above—

Even pain can become love.

The moon drinks fire from the sun by day,

Yet shines with grace in the quiet gray.

It borrows light from the blazing sky,

Then paints soft dreams as the night drifts by.

Though born of flames it does not burn,

But cools the earth at its gentle turn.

A silver lamp in the heavens high,

A soothing gaze in the darkened sky.

The sun may dazzle, fierce and bright,

But the moon transforms that flame to light.

It teaches softly, calm and bright—

That warmth can bloom as peace at night.

From borrowed blaze to tender gleam,

The moon becomes the poet’s dream.

A glowing proof for all to see:

Even fire can become serenity.

_keyur_everthing